Nuk është gjithmonë pamja e bukur ajo që na tërheq drejt dritares. Pas kësaj preference mund të qëndrojnë nevoja për privatësi, qetësi, hapësirë personale dhe një ndjenjë më e madhe kontrolli gjatë udhëtimit

Në aeroplan, tren apo autobus, disa udhëtarë kanë një preferencë të pandryshueshme: të ulen pranë dritares. Madje, jo rrallë janë të gatshëm të paguajnë më shumë vetëm për ta siguruar atë vend.

Në pamje të parë, arsyeja duket e thjeshtë. Pamja e peizazheve, qyteteve apo reve e bën udhëtimin më të këndshëm. Megjithatë, nga këndvështrimi psikologjik, kjo zgjedhje mund të lidhet edhe me mënyrën se si njerëzit e përjetojnë hapësirën personale, kontaktin me të tjerët dhe ndjenjën e sigurisë.

Preferenca për një vend të caktuar nuk përcakton personalitetin e dikujt, por mund të zbulojë diçka rreth nevojave dhe zakoneve të tij gjatë udhëtimit.

Një hapësirë e vogël që krijon ndjenjën e privatësisë

Një nga shpjegimet e mundshme lidhet me nevojën për të ruajtur kufijtë personalë.

Udhëtimet, sidomos ato të gjata, shpesh zhvillohen në ambiente ku hapësira është e kufizuar dhe kontakti me njerëz të panjohur është i pashmangshëm.

Ulja pranë korridorit mund të nënkuptojë ndërprerje të vazhdueshme nga udhëtarët që kalojnë, nga personeli i kabinës apo nga personat që kërkojnë të dalin nga vendet e tyre.

Ndërkaq, ulësja pranë dritares krijon një kufi fizik në njërën anë, duke zvogëluar ekspozimin ndaj lëvizjeve dhe ndërveprimeve të padëshiruara.

Për njerëzit që ndihen të lodhur nga zhurma, turma ose komunikimi i vazhdueshëm, kjo hapësirë mund të krijojë një ndjenjë më të madhe rehatie.

Kur shikimi nga dritarja bëhet një mënyrë për t’u çlodhur

Për disa udhëtarë, kënaqësia më e madhe është mundësia për të vështruar botën që kalon jashtë.

Peizazhet që ndryshojnë, retë, malet apo dritat e qyteteve ofrojnë një përvojë vizuale që nuk kërkon përqendrim të vazhdueshëm.

Ndryshe nga përdorimi i telefonit, ku vëmendja shpesh kalon nga një informacion te tjetri, vështrimi nga dritarja mund të krijojë një ritëm më të qetë.

Kontakti vizual me natyrën mund të ndihmojë në relaksim dhe largimin e vëmendjes nga shqetësimet e përditshme.

Megjithatë, kjo nuk do të thotë se çdo person që zgjedh dritaren kërkon qetësi emocionale. Për shumë njerëz, arsyeja mbetet thjesht kënaqësia e pamjes.

Nevoja për kontroll edhe në situata kur nuk vendosim vetë

Një tjetër shpjegim i mundshëm lidhet me ndjenjën e kontrollit.

Gjatë udhëtimit, shumë faktorë nuk varen nga pasagjeri: orari, kushtet atmosferike, vonesat, zhurma apo sjellja e udhëtarëve të tjerë.

Megjithatë, zgjedhja e ulëses është një vendim që mund të merret personalisht.

Për disa njerëz, sigurimi i vendit pranë dritares krijon ndjesinë se kanë organizuar të paktën një pjesë të përvojës së tyre.

Ky kontroll i vogël mbi mjedisin mund të ndikojë pozitivisht në rehati, veçanërisht gjatë udhëtimeve të gjata.

A tregon kjo zgjedhje diçka për personalitetin?

Është joshëse të mendohet se njerëzit që preferojnë dritaren janë më introvertë, ëndërrimtarë apo të ndjeshëm, ndërsa ata që zgjedhin korridorin janë më praktikë dhe shoqërues.

Megjithatë, nuk ekzistojnë prova të mjaftueshme shkencore për të nxjerrë përfundime të tilla vetëm nga zgjedhja e ulëses.

Preferencat ndikohen nga shumë faktorë, përfshirë përvojat e mëparshme, kohëzgjatjen e udhëtimit, nevojën për lëvizje dhe komoditetin fizik.

Dikush mund ta zgjedhë dritaren për të fjetur më rehat, ndërsa një tjetër korridorin për të pasur mundësi të ngrihet pa penguar të tjerët.

Më shumë se një vend për t’u ulur

Në fund, zgjedhja e ulëses pranë dritares nuk është domosdoshmërisht një tregues i fshehtë i personalitetit.

Ajo mund të pasqyrojë dëshirën për privatësi, kënaqësinë e vëzhgimit, nevojën për qetësi apo thjesht një zakon të krijuar ndër vite.

Ajo që për njërin është mënyra më e mirë për t’u çlodhur, për tjetrin mund të jetë një vend i papërshtatshëm.

Prandaj, më shumë sesa të zbulojë se çfarë personaliteti kemi, kjo zgjedhje mund të tregojë se në çfarë kushtesh ndihemi më rehat gjatë udhëtimit. /Telegrafi/