Armand Krasniqi
Diskutimet e zhvilluara në kuadër të Konferencës së XI të Forumit të Rektorëve të Evropës Juglindore dhe Ballkanit Perëndimor, e cila po mbahet më 11-12 maj 2026 në Lubjanë, nxorën në pah një nga sfidat më të mëdha me të cilat po përballet sot arsimi i lartë: pamundësinë gjithnjë e më të dukshme të universiteteve tradicionale për ta ndjekur ritmin e transformimeve të shpejta teknologjike, ekonomike dhe industriale.
Prezantimet dhe diskutimet e shumta të panelistëve, ekspertëve ndërkombëtarë dhe drejtuesve universitarë, konfirmuan një realitet që tashmë është i pranishëm në pothuajse të gjitha shoqëritë moderne: tregu i punës dhe industritë po transformohen me një shpejtësi të paprecedentë, ndërsa universitetet ende funksionojnë mbi modelet organizative dhe akademike që janë ndërtuar për kohë shumë më stabile dhe më pak dinamike.
Një nga çështjet më të diskutuara gjatë konferencës ishte pikërisht fakti se cikli i ndryshimeve në industri, sidomos në sektorët teknologjikë, digjitalë, financiarë dhe të inteligjencës artificiale, po ndodh mesatarisht brenda 18 muajve, ndërkohë që krijimi, akreditimi dhe implementimi i një programi të ri universitar kërkon jo rrallë tri deri në pesë vjet. Kjo krijon një boshllëk serioz ndërmjet nevojave reale të tregut dhe asaj që universitetet arrijnë të ofrojnë përmes programeve studimore.
Në këtë kuptim, universitetet po përballen me një paradoks të madh institucional: ato vazhdojnë të përgatisin studentë për profesione që ndryshojnë më shpejt sesa vetë cikli i studimeve universitare. Një pjesë e njohurive teknike që studenti fiton në vitin e parë të studimeve mund të jenë tashmë pjesërisht të tejkaluara në momentin kur ai diplomohet.
Ky fenomen nuk duhet kuptuar si dështim i universiteteve, por si rezultat i një transformimi global shumë më të thellë i cili po ndryshon vetë natyrën e dijes, profesionit dhe punës. Për dekada me radhë, universitetet kanë funksionuar si institucione relativisht stabile të transferimit të njohurive. Sot, megjithatë, njohuria nuk ka më karakter statik. Ajo po prodhohet, përditësohet dhe zëvendësohet me ritme eksponenciale.
Në shumë fusha, veçanërisht në teknologji, financa, inteligjencë artificiale, marketing digjital, automatizim dhe ekonomi të bazuar në të dhëna, aftësitë profesionale kanë një “jetëgjatësi” gjithnjë e më të shkurtër. Kjo po e detyron arsimin e lartë të rishqyrtojë jo vetëm përmbajtjen e programeve, por vetë filozofinë mbi të cilën është ndërtuar modeli tradicional universitar.
Një ndër mesazhet më të rëndësishme që u artikulua gjatë konferencës ishte se universiteti i së ardhmes nuk mund të jetë më vetëm një institucion i diplomimit formal, por duhet të shndërrohet në një platformë dinamike të mësimit – gjatë gjithë jetës. Në këtë kontekst, po bëhet gjithnjë e më e qartë se diploma universitare nuk mund të konsiderohet më si “produkti final” i edukimit, por si fillimi i një procesi të vazhdueshëm të përditësimit profesional dhe rikualifikimit.
Pikërisht për këtë arsye, shumë universitete evropiane po kalojnë gradualisht drejt modeleve më fleksibile të organizimit akademik, duke përfshirë mikro-kredencialet, modulet afatshkurtra, programet hibride, bashkë-krijimin e kurrikulave me industrinë, laboratorët e inovacionit dhe integrimin shumë më të madh të praktikës profesionale në procesin mësimor.
Një dimension tjetër shumë i rëndësishëm i diskutimeve kishte të bënte me faktin se transformimet teknologjike nuk po ndikojnë vetëm profesionet teknike. Edhe Juridiku, Ekonomia, bankat, administrata publike, turizmi, media, edukimi dhe shëndetësia po kalojnë procese të thella transformimi për shkak të inteligjencës artificiale, automatizimit dhe platformave digjitale.
Kjo nënkupton se universitetet nuk mund të vazhdojnë të organizohen mbi logjikën tradicionale të disiplinave të izoluara. Tregu modern kërkon kompetenca ndërdisiplinore, adaptueshmëri, mendim kritik, kreativitet, etikë profesionale dhe aftësi për të menaxhuar ndryshimin. Pikërisht këto janë kompetencat që universitetet duhet të vendosin në qendër të reformave të tyre të ardhshme.
Në këtë kuadër, universitetet e Ballkanit Perëndimor përballen me një sfidë të dyfishtë. Nga njëra anë, ato duhet të harmonizohen me standardet evropiane të cilësisë, ndërkombëtarizimit dhe kërkimit shkencor; ndërsa nga ana tjetër duhet të përgjigjen ndaj transformimeve të shpejta të tregjeve lokale dhe rajonale të punës, të cilat shpesh ndryshojnë më shpejt sesa vetë kapacitetet institucionale të universiteteve.
Megjithatë, pikërisht këtu qëndron edhe mundësia më e madhe për universitetet më dinamike dhe më fleksibile të rajonit. Universitetet që arrijnë të ndërtojnë lidhje të forta me industrinë, komunat, sektorin privat, qendrat e inovacionit dhe ekosistemet lokale të zhvillimit, do të jenë ato që do të arrijnë të mbeten relevante në dekadat e ardhshme.
Diskutimet në Rectors’ Forum of Southeast Europe and Western Balkans treguan qartë se arsimi i lartë po hyn në një fazë të re historike. Sfida më e madhe nuk është më vetëm krijimi i dijes, por aftësia institucionale për të mësuar, transformuar dhe reaguar me të njëjtin ritëm me të cilin transformohet shoqëria moderne.
Në fund, pyetja thelbësore nuk është më nëse universitetet duhet të ndryshojnë. Pyetja reale është: sa shpejt mund të ndryshojnë ato për të mos mbetur prapa kohës që po vjen.
(Autori është rektor i Universiteti “Haxhi Zeka” në Pejë)
