Ka diçka që po ndodh në jetën tonë dhe që shpesh nuk e vërejmë: ditët kalojnë, javët ikin, muajt shndërrohen në vite, ndërsa ne vazhdojmë të themi se nuk kemi kohë
Miradije Statovci
Psikologe klinike – Poliklinika Galaxy
Nuk kemi kohë të ulemi me familjen, të vizitojmë prindërit, të dëgjojmë një mik, të pimë një kafe pa shikuar orën, madje ndonjëherë as të ndalemi për të pyetur veten: Si jam unë në të vërtetë?
Jemi bërë pjesë e një ritmi të pandalshëm. Zgjohemi me lista detyrash, nxitojmë drejt punës, përballemi me përgjegjësi, angazhime dhe pritshmëri. Në fund të ditës jemi të lodhur, por jo domosdoshmërisht të përmbushur.
Paradoksi i kohës sonë është se kemi gjithnjë e më shumë mjete që premtojnë të na kursejnë kohë, por gjithnjë e më pak kohë për njëri-tjetrin.
Në aspektin psikologjik, kjo mënyrë jetese mund të na largojë gradualisht nga vetja. Mendja mbetet e zënë me atë që duhet të bëjmë nesër, ndërsa emocionet tona mbeten të papërpunuara nga ajo që kemi përjetuar sot. Shpesh jemi fizikisht pranë njerëzve tanë, por mendërisht shumë larg tyre.
Harrojmë se marrëdhëniet nuk mbahen gjallë vetëm me praninë fizike, por me vëmendje, dëgjim, mirëkuptim dhe kohë cilësore.
Ndoshta nuk është gjithmonë mungesa e kohës ajo që na pengon. Ndonjëherë është mënyra se si i rendisim prioritetet, presioni për të arritur gjithçka dhe bindja se lumturinë duhet ta shtyjmë për një ditë tjetër.
Por jeta nuk na premton se ajo ditë do të vijë.
Foto: YuriArcursPeopleimages
Prindërit nuk mbeten përgjithmonë duke na pritur. Fëmijët rriten pa e kuptuar. Miqësitë zbehen kur nuk ushqehen, ndërsa momentet që mund t’i kishim jetuar sot bëhen kujtime që nesër nuk mund t’i kthejmë.
Ndoshta duhet të mësojmë përsëri artin e të ndaluarit. Të jemi të pranishëm, jo vetëm të zënë. Të dëgjojmë pa ndërprerë, të përqafojmë pa arsye, të themi fjalë të mira pa pritur një rast të veçantë dhe të mos e masim jetën vetëm me atë që arrijmë.
Ndoshta nuk na mungon koha aq sa na mungon guximi për t’i dhënë përparësi asaj që ka vërtet rëndësi. Sepse jeta nuk matet vetëm me sa shumë kemi bërë, por edhe me sa shumë kemi jetuar.
Në fund, jeta nuk do të mbahet mend vetëm për punën që kemi bërë, sukseset që kemi arritur apo obligimet që kemi përmbushur, por edhe për dashurinë që kemi dhënë dhe momentet që kemi ndarë me njerëzit tanë.
Koha nuk po na pret. Ndoshta është momenti që ne të ndalemi pak dhe të fillojmë ta jetojmë.
Sepse jeta nuk matet vetëm me kohën që kalojmë në këtë botë, por me kuptimin që i japim çdo dite, dashurinë që ndajmë dhe gjurmët që lëmë në jetën e të tjerëve. /Telegrafi/
