Nga: Danny Cohen / The Telegraph
Përkthimi: Telegrafi.com
Teksa shkruaj, dëbimet vazhdojnë. Në Pakistan, qeveria po detyron një numër të madh afganësh të largohen nga vendi. Më shumë se një milion janë larguar brenda pak më shumë se një viti përmes deportimeve të detyruara dhe sulmeve të përhapura nga policia.
Si rezultat, familjet po copëtohen. Fëmijët – deri në moshën trembëdhjetëvjeçare – janë deportuar, ndërsa prindërit e tyre të dëshpëruar nuk kanë asnjë ide se ku po dërgohen.
Për të deportuarit, makthi sapo ka filluar. Shumica po dërgohen në kampe të mbipopulluara dhe me mungesë fondesh, ku vuajnë nga mungesa e strehimit, ujit të pastër dhe kujdesit mjekësor. Një financim i vogël ndërkombëtar është në i qasshëm për të mbështetur nevojat e tyre bazike.
Ndërkohë, populli i Sudanit po përjeton krizën më të rëndë humanitare dhe të zhvendosjes në botë për shkak të luftës brutale civile mes Forcave të Armatosura Sudaneze dhe Forcave Paramilitare të Mbështetjes së Shpejtë. Deri në 400 mijë njerëz janë vrarë nga dhuna e drejtpërdrejtë, uria ose sëmundjet. Më shumë se 10 milionë sudanezë janë zhvendosur.
Civilët sudanezë kanë qenë viktima të masakrave të qëllimshme dhe spastrimit etnik. Në një shembull tronditës, rënia e qytetit El Fasher në fund të vitit 2025 u shënua me vrasje masive, dhunë të përhapur seksuale dhe ekzekutime pa gjyq. Në përgjithësi, pothuajse 20 milionë njerëz – gati gjysma e popullsisë së Sudanit – po përballen me uri akute, ndërsa vlerësohet se 825 mijë fëmijë nën moshën pesëvjeçare do të vuajnë nga kequshqyerja e rëndë akute.
Pastaj është Irani. Më herët këtë vit, regjimi teokratik i vendit masakroi në gjakftohtësi protestuesit nëpër rrugët e qyteteve. Profesionistët mjekësorë në terren besojnë se numri i të vrarëve mund të arrijë deri në 30 mijë. Më shumë se 50 mijë persona janë arrestuar dhe përballen me ekzekutim, torturë të përhapur dhe mohim të kujdesit mjekësor.
Po të isha afgan, sudanez apo iranian që jeton në Britani, do të pyesja veten pse askush nuk shqetësohet.
Nuk ka pasur marshime masive apo zemërim të vazhdueshëm në rrjetet sociale për të protestuar kundër vrasjes së përhapur të demonstruesve të pafajshëm në Iran, shkallës së vrasjeve dhe abuzimeve seksuale në Sudan, apo spastrimit etnik të afganëve në Pakistan. Është sikur këto viktima të jenë të padukshme për klasën protestuese.
Deputetët, të fiksuar pas Gazës, flasin shumë më pak në Parlament për këto kriza dhune dhe terrori që prekin miliona njerëz. Sektori i bamirësisë dhe sindikatat janë relativisht të heshtura. BBC ka shpenzuar pak kohë duke mbuluar këto konflikte, krahasuar me mbulimin e pandërprerë të Gazës. Në fund të fundit, ata kanë bërë një zgjedhje editoriale për të mos e bërë këtë.
Edhe një herë, të shtunën në Londër u zhvillua një marsh masiv vetëm në mbështetje të palestinezëve.
Nuk ka dyshim se vuajtjet në Gazë kanë qenë të mëdha pas sulmit të Hamasit ndaj Izraelit, por pse të ashtuquajturit humanitarë duket se shqetësohen kaq pak për vuajtjet masive që po ndodhin diku tjetër në Lindjen e Mesme dhe Afrikë? Pse mungon interesi, mungon simpatia, mungon pasioni i fortë për këto viktima të tjera?
Shumë hebrenj britanikë e dinë pse. Edhe ata janë të vetëdijshëm për atë që ka kaluar populli i Gazës, por ata gjithashtu e dinë se ata që marshojnë vazhdimisht nëpër Londër, që ngacmojnë hebrenjtë, që helmojnë shoqërinë tonë me trope antisemitike, që bëjnë thirrje për bojkot kulturor, janë të përqendruar vetëm dhe në mënyrë obsesive te një shtet – ai hebre.
Përqendrimi i vetëm te Izraeli, në dëm të vëmendjes ndaj kaq shumë tragjedive të tjera humanitare në mbarë botën, na tregon se këtu po ndodh diçka tjetër, se ky përqendrim specifik dhe i pandërprerë ndaj popullit hebre lidhet me diçka më shumë sesa Gaza.
Këtë e dimë edhe për shkak të asaj që vazhdon të ndodhë në këto marshe. Dhuna kundër hebrenjve inkurajohet përmes thirrjeve “nga lumi deri në det.” Trekëndëshi i kuq i lidhur me Hamasin shfaqet lirshëm në rrugët e kryeqytetit britanik. Objektivi janë hebrenjtë, jo qeveria izraelite.
Teksa po e lexoni këtë, familjet iraniane do të jenë në zi për humbjen e njerëzve të tyre të dashur. Prindërit afganë do të pyesin veten ku ndodhen fëmijët e tyre. Gratë sudaneze do të përpiqen të rimëkëmben nga abuzimi seksual dhe miliona fëmijë do të vuajnë nga uria.
Është e drejtë që të shqetësohemi për atë që po ndodh në Gazë. Por, është koha t’i kushtohet vëmendje edhe vuajtjeve diku tjetër dhe t’i jepet fund fokusit obsesiv ndaj Izraelit. /Telegrafi/
