Kosova nuk toleron forcën policore të paligjshme. Gjithashtu, ajo nuk pranon që një rast që institucionet e saj po hetojnë të përdoret si provë e persekutimit të serbëve.
Nga Albatros Rexhaj |
Inspektorati i Policisë së Kosovës ka rekomanduar pezullimin e dy oficerëve të Drejtorisë Rajonale në Mitrovicën Veriore. Ata janë të dyshuar për veprën penale të keqtrajtimit gjatë ushtrimit të detyrës zyrtare, në rastin e Nenad Rashkoviqit të Drenit, dhe hetimi vazhdon në Prokurorinë Themelore në Mitrovicë.
E lexova atë deklaratë me krenari. Jo krenari që dy oficerë të vendit tim dyshohen për keqtrajtim të një fshatari. Krenari për atë që ndodhi më pas, sa shpejt dhe kush e bëri. Askush nuk paraqiti ankesë. Inspektorati e hapi çështjen me iniciativën e vet, bazuar në raportet e medias për një fermer serb nga Zubin Potoku, dhe gjashtë ditë më vonë emëroi të dyshuar nga brenda policisë së shtetit dhe kërkoi shkarkimin e tyre nga detyra. Shkroi “pa paragjykuar rezultatin” dhe më pas ndoqi provat aty ku tregonin, që rastësisht ishin tek burrat tanë. Kjo është ajo që bën një demokraci. Kosova është një vend demokratik ku mbizotëron sundimi i ligjit dhe funksionojnë kontrollet dhe balancat, ku abuzimi nuk mbulohet për lehtësi politike dhe ku e vërteta është parësore, pavarësisht çmimit të vendosjes së saj. Ky rast është ajo që duket në praktikë. Çmimi ishte komoditeti i forcës sonë policore, dhe institucionet e paguan atë pa u pyetur dy herë.
Nuk isha i gatshëm t’i dënoja këta dy oficerë kur e vetmja gjë që kishin të gjithë ishte një akuzë. Po aq i gatshëm nuk jam t’i mbroj ata tani që hetimi i vetë Kosovës ka prodhuar baza për dyshime. Është i njëjti standard i zbatuar dy herë dhe është i vetmi standard që njoh. Nëse ata përdorën forcë të paligjshme kundër Nenad Rashkoviqit, ata do të përgjigjen për të. Penalisht, individualisht, me emër, para një gjykate, dhe nëse provat ngjiten në zinxhirin e komandës, përgjegjësia do të rritet bashkë me të. Origjina etnike e Rashkoviqit nuk i heq asgjë këtij detyrimi dhe nuk i shton asgjë. Rrëfimi që ai dha nga shtrati i spitalit mbetet një akuzë që hetimi duhet ta testojë; për këtë janë hetimet dhe tonat po ecin. Një vend i sigurt në institucionet e tij nuk ka nevojë që dosja të mbyllet përpara se të flasë. Ka nevojë që dosja të hapet, të lëvizë dhe të drejtohet kudo që të çojnë faktet. E jona është e të trejave.
Zyrtarët e Serbisë i dhanë vendimet e tyre para se të ekzistonte ndonjë dosje. Presidenti i Serbisë, pranë shtratit të spitalit, u tha ndjekësve të tij në Instagram se policia e Kosovës kishte rrahur një burrë “pothuajse për vdekje” dhe “pa asnjë arsye”. Ministri i mbrojtjes i Beogradit ia atribuoi lëndimet “banditëve shqiptarë”. Drejtori i Zyrës për Kosovën e përshkroi rastin si “demokraci” e Kurtit. Një sekretar shteti e quajti atë shtypje sistematike. Lista Serbe kishte njoftuar javë më parë se një komunë e tërë jetonte në terror. Dhe pasi Inspektorati veproi, një anëtar i presidencës së Listës e shpalli partinë të shfajësuar plotësisht: “Govorili smo istinu”. Ne thamë të vërtetën.
Vendosni dy kolonat krah për krah. Çështja akuzon dy burra. Çdo fjali nga Beogradi akuzon një forcë policore, një qeveri, një popull. Midis dy të dyshuarve dhe dy milion fajtorëve qëndron e gjithë distanca midis një hetimi dhe një fushate, dhe unë refuzoj ta ec atë. Kosova nuk do të mbrojë dy oficerë për të kursyer turpin dhe nuk do të dorëzojë forcën e saj policore, qeverinë e saj apo popullin e saj për t’u gjykuar në shtypin e Beogradit për një persekutim që çështja nuk e përmban.
Ka një arsye pse Beogradi nuk mund ta thotë atë që sapo thashë. Nëse abuzimi me serbët do të ishte politikë shtetërore në Kosovë, nuk do të kishte asnjë Inspektorat që ta hapte këtë çështje pa u pyetur, asnjë të dyshuar të emëruar nga radhët e vetë shtetit, asnjë pezullim të rekomanduar brenda një jave. Pretendimi i shitur nga Beogradi nuk është se dy oficerë mund të kenë kryer një krim. Është se institucionet e Kosovës ekzistojnë për të mbrojtur krime të tilla. Institucionet thjesht kanë bërë të kundërtën, publikisht, në procesverbal, dhe njerëzit më të zhurmshëm që shesin pretendimin nuk mund ta pranojnë këtë fakt pa e çmontuar historinë e tyre. Pra, pezullimi bëhet “i pari”, një hap i parë që i detyrohet asnjë institucioni në veçanti, dhe kërkesa vazhdon para se dikush të pyesë se cili sistem i vendit e ka ndërmarrë hapin. Unë do t’i përgjigjem pyetjes që po shmangin. I njëjti sistem i Kosovës e bëri. Dhe shteti që tani kërkon drejtësi për lëndimet e një fshatari ka librin e vet të llogarisë në të njëjtën luginë. Për njëzet e tre vendet e regjistrave në Kaludra dhe njëzet e shtatë vitet që varret e tyre u fshehën, Serbia nuk ka hapur asnjë procedurë mbi asnjë regjistër publik. Arrestimi i vetëm që lidhet me këtë çështje ndodhi këtë verë, në Kraljevo, sipas nenit të spiunazhit, kundër një burri të dyshuar se i kishte thënë Kosovës se ku të gërmonte. Zero për vrasjen. Zero për varrosjen. Një për rrëfimin. Vendoseni atë regjistër pranë gjashtë ditëve dhe dy të dyshuarve, dhe ndryshimi i fjalëve shkruhet vetë.
Burrat kanë emra. Vepra penale ka një nen. Dosja ka një prokuror. Vendi im i vuri të tre në vend përpara se Beogradi të mbaronte së bërtituri, dhe kjo, jo britmat, është ajo për të cilën rajoni do ta kujtojë këtë rast.
