Orët e papaguara të punës, zbritjet fiktive, standardet jorealiste: anashkalimi i pagës minimale i ka kushtuar Gjermanisë rreth 64 miliardë euro në dhjetë vitet e fundit, sipas llogaritjeve të Konfederatës së Sindikatave Gjermane (DGB), në të cilat agjencitë e lajmeve kna dhe epd kanë pasur qasje.
Vetëm punëtorët e prekur, të cilët nuk morën pagën minimale të plotë, pësuan humbje prej 35 miliardë eurosh. Fondet e sigurimeve shoqërore humbën 22 miliardë euro, ndërsa thesari i shtetit u privua nga shtatë miliardë euro në taksë mbi të ardhurat.
Analiza mbulon periudhën nga futja e pagës minimale në vitin 2015 deri në vitin 2024.
Dy milionë njerëz të prekur në vit
Sipas DGB, rreth gjashtë milionë njerëz aktualisht paguhen me pagë minimale në Gjermani, kryesisht në gastronomi e hotelieri, tregti ose bujqësi.
Megjithatë, në praktikë jo të gjithë marrin pagën e tyre të plotë minimale, sipas punës së bërë. Për shembull, ata nuk paguhen plotësisht për orët e tyre të punës. Paga minimale ligjore aktualisht është të paktën 13.90 euro në orë për të githa profesionet. Askush nuk mund të paguhet më pak në orë, përveç rasteve të jashtëzakonshme, siç janë praktikantët.
Sipas llogaritjeve të DGB-së, që nga futja e pagës minimale, këto humbje kanë prekur mesatarisht dy milionë punonjës në vit. Sindikalistët i referohen të dhënave nga i ashtuquajturi Paneli Socio-Ekonomik – një anketë vjetore që mbulon rreth 30,000 njerëz në 20,000 familje.
Ekspertët e DGB-së llogaritën se mesatarisht punëtorëve u mungonin midis 1.70 dhe 2.40 euro në orë.
Si po mashtrohet gjithçka në terren?
Rezultatet e këtij studimi nuk e habitin punonjësin social dhe aktivistin e të drejtave të njeriut Peter Kösen nga shoqata “Aksioni Dinjiteti dhe Drejtësia”.
“Ne e dimë nga qendrat tona të këshillimit se ka mënyra të ndryshme për të anashkaluar pagën minimale”, i thotë Kösen agjencisë së lajmeve kna. E gjitha fillon me përkufizimin e paqartë të orarit të punës: “A llogaritet vetëm koha e kaluar direkt në linjën e montimit, apo edhe koha e kaluar për të mbërritur, për të përgatitur mjetet dhe për të veshur e hequr rrobat e punës?”
Kösen pohon se punëdhënësit shpesh zbresin para nga pagat me pretekstin e blerjes së mjeteve të punës, vendosin gjoba arbitrare, ndërsa nuk paguajnë fare orët shtesë.
“Ne gjithashtu dimë raste kur pagat premtohen, por më pas mbahen për t’i mbajtur njerëzit në pasiguri për sa më gjatë të jetë e mundur. Kjo është bërë pjesë e jetës së përditshme”, paralajmëron prifti.
Dënimet dhe “vjedhja e pagave”
DGB-ja e lidh këtë me masat e planifikuara të kursimit në sigurimet shoqërore dhe bën akuzën: “Një pjesë e boshllëqeve financiare në buxhete janë rezultat i aktivitetit kriminal nga punëdhënësit që nuk i përmbushin detyrimet e tyre ligjore.”
Zëvendëskryetari i DGB-së, Stefan Kerzel, ka bërë kritika të ashpra ndaj punëdhënësve. Në një intervistë me Deutschlandfunk ai e quajti të gjithë këtë gjë me emrin e saj të vërtetë: “Kjo është vjedhje e pastër page, e cila ka lënë 64 miliardë euro në xhepat e punëdhënësve.”
Sipas tij, mashtrimi prek pikërisht ata punonjës “që duhet të kujdesen për çdo qindarkë”, duke shtuar se është e papranueshme të grabitet pikërisht ky grup njerëzish.
Prandaj, ai i ka kërkuar shtetit të vendosë “ndëshkime drakoniane” për punëdhënësit që mashtrojnë.
Sipas tij, mashtrimi me pagën minimale në Gjermani nuk është një vepër e padëmshme dhe duhet të trajtohet si një krim i rëndë, veçanërisht pasi shteti dështon kronikisht në kontrollet e tij.
Kontrolli i rrallë
Autoritetet shtetërore po përpiqen të reagojnë përmes Kontrollit Financiar të Punës së Paligjshme (FKS), i cili vepron nën Doganën Gjermane. Në vitin 2024, u iniciuan pothuajse 6,200 procedura hetimore me dyshime për shkelje të Aktit të Pagës Minimale dhe u vendosën gjithsej 25.4 milionë euro gjoba.
Ajo që inspektorët në terren hasin më shpesh janë: të dhëna të paplota ose të pasakta mbi orët e punës; fuqia punëtore e paraqitur në mënyrë të rreme si praktikantë; koha e gatishmërisë, koha e përgatitjes për punë ose udhëtimet bosh që nuk paguhen fare; madje edhe marrëveshjet me punëdhënësit për pagesa nën pagën minimale, të cilat punëtorët i pranojnë nga frika e humbjes së vendeve të punës.
Megjithatë, DGB ankohet se autoritetet e inspektimit kanë mungesë kronike të personelit. Statistikisht, çdo kompani në Gjermani inspektohet vetëm një herë në 140 vjet, gjë që nuk duket të jetë aspak pengesë.
Kerzel lidhur me këtë thotë: “Në këto rrethana, më parë mund të fitoni në loto sesa të kapeni duke mashtruar me pagën minimale.”
Problemi konfirmohet edhe nga të dhënat nga raporti zyrtar i Komisionit të Pagës Minimale, sipas të cilit deri në 2,500 pozicione në shërbimin FKS që janë miratuar tashmë nga Bundestagu janë aktualisht të paplotësuara.
“Diskriminimi” ndaj punëtorëve migrantë
Ndërsa punëdhënësit (BDA) pretendojnë në deklarata se mbështesin pagën minimale në parim, ata gjithashtu paralajmërojnë se ajo duhet të përshtatet me “realitetin ekonomik” dhe se rritjet e pagave të motivuara politikisht kërcënojnë vendet e punës.
“Për punëtorët e prekur – të cilët shpesh bëjnë punët më të vështira në industrinë e mishit, shërbimet postare ose ndërtim – vlen saktësisht i njëjti realitet ekonomik. Ata duhet të mbijetojnë me atë që fitojnë këtu”, pohon Kösen.
Ai thekson se kjo ka të bëjë edhe me diskriminimin e fshehur, sepse këto mashtrime prekin kryesisht sektorët ku punojnë një numër mbi mesataren i migrantëve, të cilët, për shkak të frikës së humbjes së vendeve të punës dhe mosnjohjes së sistemit, shpesh dorëzohen duke thënë: “Epo, po, mund të bëni çfarë të doni me ne”.
DGB thekson se paga minimale është një instrument i rëndësishëm kundër rënies së pagave, por se kushtet e mira përgjithmonë në tregun e punës sigurohen kryesisht përmes marrëveshjeve të forta kolektive.
The post Mashtrim me pagën minimale në dëm të punëtorëve dhe shtetit gjerman appeared first on Gazeta Express.
