Në vitet e para pas pushtimit të Kosovës nga Mbretëria Serbo-Kroato-Sllovene, rezistenca shqiptare u përball me represion të ashpër ushtarak dhe politik. Në këtë periudhë, Drenica u shndërrua në një nga qendrat kryesore të qëndresës së armatosur shqiptare, ku luftëtarët lokalë organizonin mbrojtjen e popullatës kundër forcave serbe.
Një nga figurat e kësaj rezistence ishte Lutë Gllanasella, i cili ishte angazhuar në luftën kundër pushtetit serb. Në kushtet e ofensivave të vazhdueshme ushtarake dhe përpjekjeve të autoriteteve për të shuar lëvizjen kombëtare, ai u arrestua nga xhandarmëria serbe.
Sipas rrëfimeve historike, arrestimi i tij ndodhi në një kohë kur pushteti serb po përdorte njëkohësisht represionin dhe amnistitë e shpallura për të dobësuar rezistencën shqiptare.
Megjithatë, ngjarjet morën një drejtim tjetër falë angazhimit të bashkëshortes së tij, Azmine Kiqina.
E vendosur për të shpëtuar burrin e saj, ajo udhëtoi drejt Likoshanit për të kërkuar ndihmën e bashkëluftëtarëve të Lutës. Thirrjes së saj iu përgjigj Mehmet Dibran Gjeli, një prej figurave të njohura të rezistencës në atë zonë.
Mehmet Gjeli organizoi një pritë në vendin e njohur si “Vorri i Gjelit”, mes fshatrave Qirez dhe Shtuticë. Gjatë aksionit, ai dhe bashkëluftëtarët e tij arritën të sulmonin eskortën e xhandarmërisë serbe dhe ta lironin Lutë Gllanasellën nga robëria.
Ky veprim konsiderohet një nga episodet më domethënëse të rezistencës shqiptare në Drenicë gjatë viteve 1919–1924, pasi tregoi se grupet guerile shqiptare vazhdonin të sfidonin autoritetin e pushtetit serb pavarësisht represionit të vazhdueshëm.
Pas çlirimit të Lutës, miqësia mes dy luftëtarëve u forcua edhe më shumë. Sipas traditës së kohës, ata lidhën besë që familjet e tyre të bashkoheshin përmes krushqisë, nëse njërit do t’i lindte vajzë dhe tjetrit djalë. Ky amanet u konsiderua si simbol i lidhjes së fortë mes dy familjeve dhe i vlerave që udhëhiqnin rezistencën shqiptare.
Historianët e konsiderojnë këtë ngjarje si dëshmi të rolit që luanin besa, solidariteti dhe sakrifica personale në mbijetesën e lëvizjes kombëtare shqiptare.
Rasti i Mehmet Dibran Gjelit dhe Lutë Gllanasellës ilustron se rezistenca nuk mbështetej vetëm në armë, por edhe në lidhjet njerëzore dhe morale që bashkonin luftëtarët në përballje me pushtetin e kohës./Telegrafi.
