Një fëmijë që nuk kundërshton, kërkon vazhdimisht falje dhe përpiqet t’i kënaqë të gjithë mund të jetë duke fshehur diçka që prindërit nuk e vërejnë

Një fëmijë i sjellshëm, që ndan lodrat me të tjerët dhe përdor gjithmonë fjalët “të lutem” dhe “faleminderit”, duket si shembull ideal i edukimit të mirë. Megjithatë, pas një sjelljeje të tillë ndonjëherë mund të fshihet nevoja e vazhdueshme për t’i kënaqur të tjerët.

Nëse fëmija vendos gjithmonë dëshirat e të tjerëve përpara të vetave, shmang konfliktet me çdo kusht ose frikësohet se mos zhgënjen dikë, mund të jetë duke mësuar t’i shtypë nevojat personale për të fituar pranimin dhe miratimin e të tjerëve.

Me kalimin e kohës, kjo sjellje mund të ndikojë në vetëvlerësim, të shtojë ankthin dhe të vështirësojë vendosjen e kufijve në marrëdhëniet e ardhshme, shkruan Parents.com.

Sipas terapistes familjare Nina Westbrook, fëmijët që vazhdimisht i japin përparësi ndjenjave të të tjerëve mund ta humbasin aftësinë për të kuptuar çfarë dëshirojnë dhe çfarë u nevojitet vërtet.

Ata mund të fillojnë të besojnë se vlera e tyre varet nga dobia që u sjellin të tjerëve ose nga aftësia për t’i bërë të lumtur.

Rreziqet afatgjata

Psikologu Joseph Laino shpjegon se nevoja e vazhdueshme për miratim mund të krijojë pasiguri rreth identitetit personal dhe vështirësi në vendosjen e kufijve të shëndetshëm.

Fëmijët që varen nga vlerësimi i jashtëm shpesh jetojnë me frikën se mos kritikohen ose zhgënjejnë dikë.

Shtypja e nevojave personale mund të çojë në rraskapitje emocionale, pakënaqësi dhe rrezik më të lartë për probleme psikologjike.

Në moshën madhore, këta individë mund ta kenë më të vështirë të mbrojnë interesat e tyre dhe të dallojnë marrëdhëniet e pashëndetshme.

Shenjat që tregojnë se fëmija përpiqet t’i kënaqë të gjithë

Mirësjellja është cilësi e dëshirueshme, por përpjekja e vazhdueshme për të fituar miratimin e të tjerëve është diçka tjetër.

Sipas psikologut Laino, kjo sjellje shpesh buron nga pasiguria dhe frika se mos humbet pranimi.

Fëmijët e tillë kërkojnë vazhdimisht siguri për veprimet e tyre, duke bërë pyetje si:

• “A po e bëj mirë?”
• “A është në rregull kështu?”
• “A je zemëruar me mua?”

Një tjetër karakteristikë është vështirësia për të thënë “jo”, edhe kur u kërkohet diçka që nuk dëshirojnë ta bëjnë.

Ata mund të kërkojnë falje pa pasur faj, të ndjekin gjithmonë mendimin e grupit ose të shtiren sikur u pëlqen diçka vetëm për t’u pranuar.

Gjithashtu, shmangin kundërshtimet dhe marrin përsipër më shumë përgjegjësi sesa mund të përballojnë, nga frika se mos zhgënjejnë prindërit, mësuesit apo bashkëmoshatarët.

Dallimi kryesor është se nuk përpiqen vetëm të jenë të sjellshëm, por sakrifikojnë nevojat personale për kënaqësinë e të tjerëve.

Si ta ndihmoni fëmijën të vendosë kufij

Mësimi i vendosjes së kufijve është thelbësor për zhvillimin emocional.

Psikologu rekomandon që prindërit t’u tregojnë fëmijëve si të refuzojnë me mirësjellje, por me vendosmëri.

Për shembull, mund të praktikojnë shprehjen: “Jo, nuk mund të ta jap tani, sepse dua të luaj edhe unë me të”.

Rëndësi ka edhe mënyra se si prindërit i lavdërojnë fëmijët. Mos i vlerësoni vetëm kur ndihmojnë të tjerët, por edhe kur shprehin mendimin dhe mbrojnë nevojat e tyre.

Kur fëmija kërkon falje pa arsye, kujtojani se ka të drejtë të ndihet i mërzitur, i zemëruar ose i zhgënjyer.

Mbi të gjitha, fëmija duhet ta dijë se dashuria prindërore nuk kushtëzohet nga bindja, përsosmëria apo përmbushja e pritshmërive të të tjerëve.

Ai duhet të ndihet i pranuar edhe kur gabon, kundërshton ose zgjedh ndryshe. /Telegrafi/