Para se të vritej mizorisht me sëpatë në Vitomiricë të Pejës, Arlinda Sylaj Zekaj kishte zhvilluar një betejë të gjatë për mbrojtjen e saj dhe për të drejtën që ta kishte pranë djalin. Një urdhër mbrojtës i pjesshëm, i nxjerrë pas vonesave dhe kërkesave të përsëritura, letra drejtuar institucioneve dhe takime me drejtues të Prokurorisë janë vetëm disa nga zhvillimet që i paraprinë tragjedisë.

Gazeta Sinjali ka siguruar informacione të reja për përpjekjet e 49-vjeçares që, para se të humbiste jetën më 25 tetor, kishte kërkuar vazhdimisht ndërhyrjen e institucioneve për shkak të dhunës së raportuar në familje dhe mosmarrëveshjeve lidhur me përkujdesjen ndaj fëmijës.

Sipas informacioneve të siguruara, Arlinda kishte arritur të siguronte një urdhër mbrojtës të pjesshëm, mirëpo jo pa kaluar nëpër një proces të zgjatur, të përcjellë me kërkesa urgjente, vërejtje dhe ndërhyrje të vazhdueshme nga avokatja e saj.

Për të kërkuar veprim institucional, e ndjera dhe përfaqësuesja e saj ligjore kishin komunikuar disa herë me Kryeprokuroren në Pejë, i kishin shkruar gjykatës dhe kishin kërkuar që urdhri mbrojtës të trajtohej pa vonesa të mëtejshme.

Por përpjekjet e Arlindës nuk përfundonin me mbrojtjen e saj personale.

Në qendër të një beteje tjetër ishte djali i saj.

Sipas burimeve të Sinjalit, bashkëshorti ishte larguar për në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, duke e lënë fëmijën nën përkujdesjen e personave të tjerë. Arlinda kishte kërkuar ta merrte djalin pranë vetes, por procesi ishte përcjellë me pengesa dhe zvarritje të vazhdueshme, sipas pretendimeve të palës së saj.

Në këtë proces, vëmendja ishte përqendruar edhe te Qendra për Punë Sociale, për të cilën ishin ngritur ankesa lidhur me vonesat në përgatitjen e raportit për fëmijën.

Për shkak të këtyre vonesave, ishte kërkuar ndërhyrje edhe nga kryetari i komunës, përmes një letre ku shpreheshin shqetësimet për mënyrën se si po trajtohej çështja e fëmijës.

Për Arlindën, sipas informacioneve të siguruara, kjo nuk ishte thjesht një procedurë administrative apo një mosmarrëveshje mes prindërve. Ishte përpjekja për ta pasur pranë djalin e saj, pas largimit të babait në Amerikë.

Megjithatë, mbeten për t’u sqaruar vendimet konkrete që ishin marrë për përkujdesjen ndaj fëmijës, afatet e trajtimit të kërkesave dhe arsyet e vonesave të pretenduara.

Dyshimet për kthimin e familjarëve në shtëpinë ku jetonte viktima

Një tjetër rrethanë që kërkon sqarim lidhet me vendbanimin e familjarëve të bashkëshortit.

Sipas informacioneve të pranuara nga Sinjali, gjatë kohës kur bashkëshorti ndodhej në Amerikë dhe para shqiptimit të urdhrit mbrojtës, familjarët e tij kishin jetuar në Deçan.

Mirëpo, pas nxjerrjes së urdhrit mbrojtës, dyshohet se ata ishin sjellë qëllimisht në shtëpinë në Vitomiricë, ku jetonte Arlinda së bashku me djalin e saj.

Kjo rrethanë ngre pyetje për motivin e ndryshimit të vendbanimit dhe ndikimin që prania e familjarëve mund të ketë pasur në sigurinë e viktimës dhe zbatimin efektiv të urdhrit mbrojtës.

Ende nuk është vërtetuar nëse zhvendosja ishte bërë për të ushtruar presion ndaj saj, kush e kishte vendosur atë dhe nëse institucionet përgjegjëse kishin qenë të njoftuara.

Letra e fundit dhe paralajmërimi që i parapriu vrasjes

Më 22 tetor 2026, vetëm tri ditë para vrasjes, në Prokurorinë Themelore në Pejë ishte pranuar një letër urgjente e Arlindës, e adresuar për Kryeprokuroren.

Në atë letër, të cilën e ka siguruar Gazeta Sinjali, ajo kërkonte marrjen e masave ndaj zyrtarëve që, sipas saj, kishin dështuar në përmbushjen e detyrave, ekzekutimin e menjëhershëm të urdhrit gjyqësor dhe hetimin e veprimeve të institucioneve të përfshira.

“Kjo është shtesa ime e fundit”, kishte shkruar ajo.

Më tej, Arlinda kishte shprehur frikën se institucionet mund të detyroheshin të jepnin llogari vetëm pasi t’i merrej jeta.

Tri ditë më vonë, ajo u gjet e vrarë në shtëpinë e saj.

Për vrasjen dyshohet kunati i viktimës, Albert Sylaj, ndërsa bashkëshorti, Jeton Sylaj, sipas informacioneve të siguruara nga Sinjali, është ndaluar për 48 orë pas intervistimit.

Zhvillimet e reja e bëjnë të domosdoshëm një shqyrtim të plotë jo vetëm të rrethanave të vrasjes, por edhe të historikut të denoncimeve, kërkesave për mbrojtje, vendimeve gjyqësore dhe trajtimit institucional të çështjes së fëmijës.

Kur është kërkuar për herë të parë urdhri mbrojtës dhe pse është nxjerrë vetëm pjesërisht? Sa kohë kanë qëndruar të patrajtuara kërkesat? Çfarë veprimesh ka ndërmarrë Qendra për Punë Sociale? A është vlerësuar rreziku pas vendosjes së familjarëve të bashkëshortit në shtëpinë ku jetonte viktima?

Përgjigjet kërkojnë shqyrtimin e dokumentacionit zyrtar dhe të veprimeve konkrete të secilit institucion, pa paragjykuar përgjegjësinë individuale.

Arlinda kishte kërkuar mbrojtje për veten dhe kishte luftuar që ta kishte pranë fëmijën. Sot, pas vrasjes së saj, mbetet të sqarohet nëse institucionet vepruan me urgjencën dhe kujdesin që kërkonte situata e saj.

Sepse historia e Arlindës nuk mund të mbyllet vetëm me zbardhjen e momentit kur iu mor jeta. Duhet të zbardhet edhe çfarë ndodhi me të gjitha kërkesat e saj përpara asaj nate.

Burimi: Sinjali