Gjykata Supreme e Kosovës ka hedhur si të palejuar ankesën kundër vendimit të Këshillit Prokurorial të Kosovës për largimin e Blerim Isufajt nga pozita e Kryeprokurorit të Prokurorisë Speciale. Megjithëse në ankesë ishin ngritur pretendime për shkelje të rënda procedurale, vendimmarrje të paracaktuar, mungesë provash dhe cenim të së drejtës për t’u dëgjuar, Supremja nuk ka hyrë në vlerësimin e tyre. Gjykata ka konstatuar se vendimi i KPK-së nuk është i natyrës disiplinore, por administrative, andaj ligjshmëria e tij duhet të shqyrtohet në një procedurë tjetër gjyqësore.
Gazeta Sinjali ka siguruar aktvendimin e Gjykatës Supreme të Kosovës, A.A.nr.40/2026, të datës 27 tetor 2026, përmes të cilit është vendosur lidhur me ankesën e Blerim Isufajt kundër vendimit të Këshillit Prokurorial të Kosovës, të datës 2 tetor 2026.
Vendimi është marrë nga kolegji i përbërë prej gjyqtarëve Delushe Halimi, kryetare, Faton Ademi dhe Nenad Lazić, anëtarë.
Në dispozitivin e aktvendimit, Gjykata Supreme ka vendosur që ankesa e paraqitur kundër largimit nga pozita e Kryeprokurorit të Prokurorisë Speciale të hidhet si e palejuar.
Por ajo që e bën këtë vendim me interes të veçantë është arsyetimi juridik mbi të cilin Supremja e ka mbështetur përfundimin e saj, duke bërë një dallim ndërmjet largimit nga një pozitë udhëheqëse dhe shqiptimit të një mase disiplinore.
Katër arsyet mbi të cilat KPK kishte vendosur largimin
Më 2 tetor 2026, Këshilli Prokurorial i Kosovës kishte marrë vendim për largimin e Blerim Isufajt nga pozita e Kryeprokurorit të Prokurorisë Speciale.
Vendimi ishte mbështetur në katër konstatime të Këshillit, përkatësisht keqmenaxhimin e Prokurorisë Speciale, jokompetencën në ushtrimin e pozitës së Kryeprokurorit, dështimin në kryerjen e detyrave udhëheqëse dhe mospërmbushjen e standardeve të performancës.
Sipas KPK-së, secila prej këtyre rrethanave, edhe e marrë veçmas, përbënte shkak ligjor për largimin nga pozita.
Këshilli ishte mbështetur, ndër të tjera, në raportet e performancës dhe në analizën krahasimore të efikasitetit të prokurorive për periudhën 2023–2025.
Në arsyetimin e vendimit të Supremes pasqyrohet edhe konstatimi i KPK-së se Prokuroria Speciale ishte renditur si prokuroria me efikasitetin më të ulët në nivel vendi gjatë kësaj periudhe.
Megjithatë, largimi i Isufajt nga pozita udhëheqëse nuk kishte sjellë ndërprerjen e funksionit të tij si prokuror i shtetit, të cilin ai vazhdon ta ushtrojë në Prokurorinë Speciale.
Pretendimet për vendim të përgatitur paraprakisht dhe mohim të së drejtës për t’u dëgjuar
Përmes avokatit Artan Qerkini, Isufaj kishte kundërshtuar ligjshmërinë e vendimit të KPK-së, duke paraqitur një numër të konsiderueshëm pretendimesh.
Në ankesë ishte ngritur pretendimi se vendimi ishte shkruar përpara se të zhvillohej vendimmarrja, ndërsa ankuesit i ishte mohuar e drejta për t’u dëgjuar.
Po ashtu, ishte pretenduar se vendimi nuk mundësonte verifikimin e kuorumit, përbërjes dhe mënyrës së votimit në Këshill.
Ankesa ngrinte edhe çështje që lidheshin me paanshmërinë e organit vendimmarrës dhe konfliktin e mundshëm të interesit.
Një prej kundërshtimeve kryesore lidhej me vlerësimin e performancës, për të cilin Isufaj pretendonte se nuk kishte marrë formë përfundimtare.
Sipas ankesës, vlerësimi “mjaftueshëm” nuk mund të trajtohej si vlerësim negativ dhe as të shërbente automatikisht si bazë për largimin nga pozita.
Në kundërshtimet e tij, Isufaj kishte ngritur edhe çështjen e mungesës së individualizimit të përgjegjësisë, duke pretenduar se problemet sistemike të evidentuara në funksionimin e Prokurorisë Speciale nuk mund t’i atribuoheshin atij personalisht pa prova konkrete dhe pa përcaktimin e lidhjes shkakësore.
Ai kishte argumentuar gjithashtu se statistikat e vetë Këshillit nuk mbështesnin përfundimet e nxjerra për performancën e tij dhe se disa nga konstatimet për keqmenaxhim nuk ishin mbështetur në fakte të individualizuara.
Përmes ankesës ishte kërkuar që Supremja të konstatonte kompetencën e saj, ta ndryshonte vendimin e KPK-së dhe t’i mundësonte vazhdimin e mandatit si Kryeprokuror. Në mënyrë alternative, ishte kërkuar anulimi i vendimit dhe kthimi i çështjes në rishqyrtim.
KPK kundërshtoi kompetencën e Supremes
Në përgjigjen ndaj ankesës, Këshilli Prokurorial kishte kundërshtuar që Gjykata Supreme të vendoste për këtë çështje përmes procedurës së paraparë për ankesat disiplinore.
Sipas KPK-së, vendimi për largimin e Isufajt nuk ishte vendim disiplinor, as për nga forma dhe as për nga përmbajtja.
Këshilli kishte argumentuar se vendimi ishte marrë në bazë të nenit 22, paragrafi 5, të Ligjit për Këshillin Prokurorial të Kosovës, i cili i njeh këtij institucioni kompetencën për largimin e kryeprokurorëve nga pozitat udhëheqëse në rrethana të përcaktuara me ligj.
Rrjedhimisht, KPK kishte vlerësuar se rruga e duhur për kundërshtimin e vendimit ishte procedura e konfliktit administrativ, jo ankesa e drejtpërdrejtë në Gjykatën Supreme sipas Ligjit për Përgjegjësinë Disiplinore të Gjyqtarëve dhe Prokurorëve.
Ky argument është pranuar nga kolegji i Gjykatës Supreme.
Supremja bën dallimin vendimtar mes largimit nga pozita dhe masës disiplinore
Në arsyetimin e aktvendimit, Gjykata Supreme ka theksuar se natyra juridike e një vendimi nuk përcaktohet vetëm nga pasojat që ai prodhon.
Sipas kolegjit, për të përcaktuar se cili institucion gjyqësor është kompetent, duhet të shqyrtohen baza ligjore e vendimit, përmbajtja dhe procedura në të cilën është marrë.
Gjykata ka vlerësuar se neni 22, paragrafi 5, i Ligjit për Këshillin Prokurorial i jep KPK-së një kompetencë të veçantë për largimin e kryeprokurorëve nga pozitat udhëheqëse për shkak të performancës, keqmenaxhimit, jokompetencës apo dështimit në kryerjen e detyrave.
Sipas Supremes, ushtrimi i kësaj kompetence nuk është i njëjtë me zhvillimin e një procedure disiplinore ndaj një prokurori.
Gjykata ka sqaruar se përgjegjësia disiplinore rregullohet me një ligj të veçantë, i cili përcakton shkeljet, procedurat, sanksionet dhe mjetet juridike për kundërshtimin e tyre.
Në listën e sanksioneve disiplinore të përcaktuara me atë ligj nuk parashihet si masë e veçantë largimi nga pozita udhëheqëse e Kryeprokurorit për shkak të vlerësimit të performancës.
Rrjedhimisht, kolegji ka konstatuar se vendimi i KPK-së për largimin e Isufajt nuk mund të trajtohet si vendim disiplinor vetëm për faktin se ai ka humbur pozitën udhëheqëse.
Pse Supremja nuk i shqyrtoi pretendimet për shkelje?
Ky është edhe elementi më i rëndësishëm i aktvendimit.
Isufaj kishte kërkuar që Gjykata Supreme të shqyrtonte ligjshmërinë e vendimit të KPK-së, përfshirë pretendimet për shkelje procedurale, vlerësim të gabuar të performancës, mungesë provash dhe disproporcionalitet.
Megjithatë, Gjykata Supreme ka vlerësuar se kompetenca e saj e drejtpërdrejtë, sipas nenit 15 të Ligjit për Përgjegjësinë Disiplinore, kufizohet në shqyrtimin e ankesave kundër vendimeve të natyrës disiplinore.
Për këtë arsye, Supremja nuk ka vendosur nëse pretendimet e Isufajt janë të bazuara apo të pabazuara. Ajo ka konstatuar se ankesa nuk mund të shqyrtohej në këtë procedurë.
Ky dallim është thelbësor për kuptimin e vendimit, pasi hedhja e ankesës si të palejuar nuk përbën konfirmim gjyqësor të ligjshmërisë përmbajtësore të vendimit të KPK-së.
Në të njëjtën kohë, aktvendimi nuk përbën as konstatim se KPK ka vepruar në kundërshtim me ligjin.
Çështja e ligjshmërisë së vendimit mbetet e ndarë nga ajo e kompetencës së gjykatës që duhet ta shqyrtojë.
Cila është rruga ligjore pas vendimit të Supremes?
Në përfundim të arsyetimit, Gjykata Supreme ka konstatuar se vendimi për largimin e Kryeprokurorit nga pozita udhëheqëse ka karakter administrativ.
Për këtë arsye, sipas saj, ligjshmëria e vendimit të KPK-së mund t’i nënshtrohet kontrollit gjyqësor në procedurën e konfliktit administrativ, para gjykatës kompetente sipas legjislacionit në fuqi.
Supremja nuk ka vendosur për kthimin e Isufajt në pozitën e Kryeprokurorit dhe as për anulimin e vendimit të Këshillit Prokurorial.
Ajo është kufizuar në konstatimin se ankesa e paraqitur drejtpërdrejt në këtë gjykatë, mbi bazën e dispozitave për përgjegjësinë disiplinore, nuk është mjet juridik i lejueshëm për këtë lloj vendimi.
Kështu, vendimi i 27 tetorit nuk e zgjidh përfundimisht kontestin mbi ligjshmërinë e largimit të Isufajt, por përcakton se ai nuk mund të shqyrtohet nga Supremja në procedurën e zgjedhur nga ankuesi.
Me këtë aktvendim, mbetet në fuqi vendimi i KPK-së për largimin nga pozita udhëheqëse, ndërsa mundësia e kontrollit gjyqësor të ligjshmërisë së tij lidhet me procedurën e konfliktit administrativ.
Vendimi i Supremes, përtej rastit konkret, sjell një sqarim të rëndësishëm juridik mbi dallimin ndërmjet përgjegjësisë disiplinore të prokurorëve dhe kompetencës së Këshillit Prokurorial për të vlerësuar e vendosur mbi vazhdimin e mandateve udhëheqëse në sistemin prokurorial.
Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!
Burimi: Sinjali
