Fëmijët kanë karaktere, nevoja dhe faza të ndryshme të zhvillimit, ndaj edhe marrëdhënia e prindit me secilin mund të jetë ndryshe. E rëndësishme është që këto ndjenja të mos kthehen në trajtim të pabarabartë
Një pyetje e sinqertë e një prindi ka nxitur debat të madh në internet. Ai pranoi se i do të gjithë fëmijët e tij njësoj, por se nuk i ka të gjithë njësoj për zemër. Pikërisht kjo sinqeritet bëri që shumë prindër të tjerë të ndanin përvojat e tyre dhe të pranonin se edhe ata, në momente të ndryshme, e kanë ndier diçka të ngjashme.
Dashuria ndaj fëmijëve nuk është e njëjtë me kënaqësinë që ndiejmë në shoqërinë e tyre
Prindi që nisi debatin tregoi se ishte rritur në një familje relativisht të madhe dhe gjithmonë kishte besuar se prindërit i donin të gjithë fëmijët njësoj. Vetëm pasi u bë vetë prind, kuptoi se kjo ndoshta ishte e vërtetë.
Por ai kuptoi edhe diçka tjetër: mund t’i duash të gjithë fëmijët njësoj, pa e pasur domosdoshmërisht të njëjtën afërsi me secilin prej tyre.
Një fëmijë mund t’i ngjajë shumë prindit në karakteristika që ai i vlerëson edhe te vetja. Një tjetër mund ta kujtojë për tipare që vetë prindi nuk i pëlqen. Ka edhe fëmijë që, për shkak të temperamentit, fazës së zhvillimit apo sjelljeve të caktuara, kërkojnë shumë më tepër durim dhe energji.
Autori i postimit e përshkroi njërin prej fëmijëve si emocionalisht shumë kërkues, ndërsa për një tjetër tha se gënjen shpesh, futet në telashe dhe konfliktohet me motrat e vëllezërit.
Megjithatë, ai këmbënguli se i do të gjithë njësoj. Vështirësia, sipas tij, është se nuk ndihet njësoj mirë në shoqërinë e secilit, transmeton Telegrafi.
Të jesh prind i mirë nuk do të thotë të shijosh çdo moment
Pikërisht kjo ndjenjë i kishte shkaktuar atij më parë faj. Me kalimin e kohës, ai arriti në përfundimin se prindi nuk duhet domosdoshmërisht të jetë shoku më i mirë i fëmijës.
Roli i tij është ta dojë, ta edukojë dhe ta përgatisë për një jetë të pavarur. Kjo do të thotë se prindi mund të mos kënaqet me çdo sjellje apo me çdo fazë që kalon fëmija, pa e dashur atë më pak.
Edhe shumë komentues u pajtuan me këtë. Disa thanë se i duan të gjithë fëmijët njësoj, por se secili prej tyre mund t’i nxjerrë nga durimi në mënyra të ndryshme.
Të tjerë treguan se fëmija që atë ditë u duket “më i dashur” mund të ndryshojë nga dita në ditë, madje edhe nga ora në orë.
Mosha dhe faza e zhvillimit ndryshojnë marrëdhënien
Një rol të madh luan edhe mosha. Nuk është gjithmonë e lehtë të kënaqesh në shoqërinë e një fëmije që po kalon një periudhë sfiduese, qoftë ai i vogël, në fazën e shpërthimeve emocionale, apo adoleshent që kërkon më shumë pavarësi dhe kundërshton më shpesh.
Kjo nuk do të thotë se dashuria është më e vogël. Mund të nënkuptojë vetëm se marrëdhënia në atë periudhë kërkon më shumë përpjekje.
Por ekziston një kufi shumë i rëndësishëm
Shumë prindër që e kuptuan autorin e postimit theksuan megjithatë një gjë: fëmijët mund ta ndiejnë kur njëri prej tyre preferohet, vlerësohet apo trajtohet më mirë.
Një komentues paralajmëroi se prindi duhet të kujdeset që ndjenjat e veta të mos shndërrohen në sjellje të dukshme para fëmijëve. Të tjerë kujtuan se sa e dhimbshme mund të jetë të rritesh me bindjen se motra apo vëllai është “i preferuari” i prindit.
Disa njerëz ndanë edhe përvoja personale, duke thënë se e kishin ndier që në fëmijëri se nëna apo babai i donte sepse ishin fëmijët e tyre, por nuk i pëlqente domosdoshmërisht si persona.
Dashuria mund të jetë e njëjtë, por marrëdhënia ndryshe
Autorja e tekstit, nënë e pesë fëmijëve, dha një këndvështrim tjetër: ajo nuk do të thoshte se i do fëmijët në mënyrë të pabarabartë, por se i do në mënyra të ndryshme, sepse secili është person më vete.
Ndonjëherë problemi nuk është te vetë fëmija, por te një sjellje konkrete ose te faza që po kalon.
Prindi mund t’i thotë fëmijës: “Do të të dua gjithmonë, por nuk më pëlqen ajo që po bën tani.”
Ky është një dallim i rëndësishëm: është e mundur ta duash fëmijën pa kushte dhe njëkohësisht të mos e miratosh sjelljen e tij.
Prindërimi kërkon vetëdije dhe barazi
Në fund, prindërimi mbetet një proces i vazhdueshëm reflektimi. Fëmijët kanë karaktere, nevoja dhe faza të ndryshme, ndaj edhe marrëdhënia me secilin mund të jetë ndryshe.
Më e rëndësishmja është që prindi të jetë i vetëdijshëm për ndjenjat e veta dhe të mos lejojë që ato të kthehen në trajtim të pabarabartë.
Mund t’i duash fëmijët njësoj, edhe kur me secilin prej tyre krijon një lidhje krejtësisht të ndryshme. /Telegrafi/
