Më 9 maj, ditën kur Evropa përkujton fitoren mbi fashizmin dhe fundin e njërit prej kapitujve më të errët në histori, Koçani marshoi përsëri.
Për herë të 42-të, prindërit dhe të afërmit e të rinjve që vdiqën në zjarrin tragjik në diskoteken Pulse dolën në rrugë, jo vetëm për të kujtuar, por edhe për të na kujtuar se beteja e tyre është ende në vazhdim.
Simbolika e datës përmban edhe mesazhin më të fortë të “Marshimit për Engjëjt”. Nëse 9 maji përfaqëson një fitore mbi ideologjinë e urrejtjes, dhunës dhe zhvlerësimit sistemik të jetës njerëzore, atëherë prindërit e Koçanit sot po kërkojnë një fitore të ndryshme, por në thelb të ngjashme – një fitore mbi sistemin që lejoi fëmijët e tyre të hynin në një strukturë që, sipas hetimeve, funksiononte pa kushte të përshtatshme, me dështime serioze sigurie, mbipopullim dhe dyshime për korrupsion dhe neglizhencë institucionale.
Marshimi i tyre nuk është vetëm një përkujtim. Është një rezistencë kundër harresës.
Prindërit thonë hapur se nuk do të lejojnë që tragjedia të reduktohet në një traumë tjetër kolektive që do të zbehet në zhurmën e përditshme politike. Në çdo hap të tyre, ka një përpjekje për të mposhtur heshtjen, indiferencën dhe ndjenjën se askush nuk është përgjegjës në Maqedoni kur humbasin dhjetëra jetë të reja.
Kjo është arsyeja pse lidhja me Ditën e Fitores mbi Fashizmin është më shumë sesa një rastësi kalendarike. Për familjet e viktimave, “fitorja” sot do të thotë drejtësi që nuk do të jetë selektive, një hetim që nuk do të ndalet në nivelet e ulëta dhe një zgjidhje gjyqësore që nuk do të lërë përshtypjen se sistemi po mbron veten përsëri. Lufta e tyre drejtohet kundër asaj që ata e perceptojnë si një formë moderne të çnjerëzimit shoqëror – një shtet në të cilin fitimi, lidhjet dhe korrupsioni po bëhen më të rëndësishme se siguria e qytetarëve.
